დიდედა

სა−ჩე−ჩელ−ზე მა−ტყლს ჩე−ჩავს და
თი−თის−ტარ−ზე არ−თავს ფთი−ლებს,
ლა−მაზ წინ−დებს გვიქ−სოვს ხოლ−მე
და გვი−ქარ−გავს შვილ−თაშ−ვი−ლებს.

მივ−ბა−ძეთ და, სულ ა−მა−ოდ,
ვერც მოვქ−სო−ვეთ და ვერც ვქარ−გავთ,
საქ−სოვ ჩხი−რებს, ნემ−სებს, ძა−ფებს
ნე−ტა−ვი, რა და−ე−მარ−თათ?!

დი−დე−დას−თან და−ვი−ჩივ−ლეთ;
ე−ნატკ−ბი−ლობს, ე−ნამ−ზე−ობს,
არ ი−დარ−დოთ, კუდ−რა−ჭე−ბო,
მე გას−წავ−ლით ხელ−საქ−მე−სო.