დილა
შეჰ−პარ−ვი−ა შუქთა-სხივი
სის−ხამ დი−ლა თენ−დე−ბა,
მზე ოქ−როს ფარ−ჩას გვიქ−სოვს
და ქვე−ყა−ნაც ბრწყინდება.
მოწყენილი სი−ახ−ლო−ვეს
თითქ−მის ა−ღა−რა−ვინ სჩანს,
მზე წვი−მას რომ გვიგ−ზავ−ნის
ნე−ტავ პირს ხომ არ ი−ბანს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ზაფხულის სურათიმაია წიგნაძე |
 |
ფოთლებიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
მზემ ამასწრო ადგომამანანა ტონია |
|
ჭრიჭინების ოინიმაია წიგნაძე |
|
გაზაფხულიმაია წიგნაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ზამთარიფატმან ბოჭორიშვილი |
|
მოდის ზამთარიფატმან ბოჭორიშვილი |
 |
დედამიწაანი კაპანაძე |
 |
თუშეთინინია კაპანაძე |
 |
საქართველოს მთებშინანა სამხარაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
|
მწვერვალები ახალ მთებისგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
გაზაფხულიინგა ქორდელი |
 |
ტყის ზღაპარიიოსებ გრიშაშვილი |
|
გურიის მთებიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
მრავალჟამიერ!ანა კალანდაძე |
