* * *

და−თამ ი−პო−ვა სიზ−მარ−ში დე−ვის პა−ტა−რა შვი−ლი−კო,
და მას−თან ახ−ლოს მიმსვ−ლე−ლი ა−ბა სიზ−მარ−შიც ვინ ი−ყო?
რად−გა−ნაც შე−მორ−ჩე−ნი−ლა პრე−ის−ტო−რი−ულ ხა−ნი−დან,
მო−ვუვ−ლი და არ გად−მოვს−ვამ ა−რასდ−როს ჩემს მან−ქა−ნი−დან.
ი−ფიქ−რა და−თამ: წა−ვიყ−ვან, კარ−გი ვინ−მე−ა მომ−წონ−სო,
ვაჭ−მევ ფა−ფებს და მუ−რა−ბებს, რძეს კი ბოთ−ლი−დან მო−წოვ−სო.
დავ−მა−ლავ არ შე−ა−ში−ნოს ჩე−მი დე−და და მა−მი−კო,
ზო−გი−ერთ ბავშვს კი ვა−ნა−ხებ, იქ−ნებ ი−მათ−მა გა−მი−გონ.
და რო−ცა ახ−ლოს მი−ვი−და, არ ვ−ტყუ−ი ვამ−ბობ მარ−თალ−სო,
მძი−ნა−რეს გა−მო−ეღ−ვი−ძა თა−ვის ო−თახ−ში და−თა−სო.