წვი−მა ტოტ−ზე ქა−ნა−ობს,
ქა−რი ზუ−ზუნს ვერ მორ−ჩა,
ტყე გაყ−ვითლ−და სიმწ−ვა−ნე
ალაგ-ალაგ შემორ−ჩა.
მუ−ხამ ჩა−ი−ბუტ−ბუ−ტა:
- ეჰ, რა ძლი−ერ ა−ცივ−და!
და ცრემ−ლე−ბი მი−წა−ზე
ჭრელ ფოთ−ლე−ბად დასც−ვივ−და.
ნელა-ნელა ზამთრ−დე−ბა,
სით−ბო და−დის ნუ−ლამ−დე,
დათ−ვისთ−ვის სულ ერ−თი−ა,
სძი−ნავს გა−ზა−ფხუ−ლამ−დე.