ზამთრის დილა

ე, ბი−ჭო, თოვ−ლი მო−სუ−ლა,
გა−რეთ გა−მო−დი, გე−ლა−ო;
ცი−დან ფიფ−ქე−ბი მოც−ვი−ვა
ბრო−ლი−ვით ქათ−ქა−თე−ლა−ო;
წელ−ში მოხ−რი−ლან ხე−ე−ბი,
ქა−რი უ−ბე−რავს ქვე−ნა−ო,
ჩი−ტე−ბი მი−წას ე−ძე−ბენ,
შე−უ−წყვე−ტი−ათ სტვე−ნა−ო.
მუ−რი−ა თოვლ−ზე ბურ−ხა−ლობს,
გად−მო−უგ−დი−ა ე−ნა−ო,
რამ გა−ა−ხა−რა ნე−ტა−ვი
ეს ჩვე−ნი მუ−რი−კე−ლა−ო.

ე, ბი−ჭო, ძი−ლი გე−ყო−ფა,
გა−რეთ გა−მო−დი, გე−ლა−ო!
თოვ−ლია, მაგ−რამ რა თოვ−ლი, -
ბრო−ლი−ვით ქათ−ქა−თე−ლა−ო.
თოვ−ლის ბა−ბუ−ა წა−მოვდ−გი,
ჩვე−ნი ბა−ბუ−ას ხე−ლა−ო,
ბო−ხო−ხი გა−მო−უ−ტა−ნე,
შე ძი−ლისგუდავ, შე−ნა−ო!