ხილთა ქება

***
ქა−რის ზუზუნ-ზუზუნით,
ნა−ირ ფერ−თა ქა−რაგ−მით,
შე−მოდ−გო−მა მო−სუ−ლა,
ხვა−ვი−თა და ბა−რა−ქით.

***
ბაღ−ჩით, ხი−ლი-ბოსტნეულით,
უშ−რო−ბით თუ საშ−რო−ბით,
შე−მოდ−გო−მა ა−მა−ყობს
გა−ზა−ფხულ−ზე ნაშ−რო−მით.

***
წე−ლი−წა−დის ყვე−ლა დროს,
აქვს სი−კე−თის ქუ−ხი−ლი,
შე−მოდ−გო−მას თან ახ−ლავს
ყურძ−ნის მაჭ−რის დუ−ღი−ლი.

***
ა−რის მრა−ვალ ჯი−ში−ა−ნი
არ დაგრ−ჩე−ბათ არ−ვის ვალ−ში,
გვერდ−წი−თე−ლი ხი−ლი ა−რის
გა−მო−ი−ცან რა−ა? ვაშ−ლი.

***
ამ ხი−ლის მო−სა−პო−ვებ−ლად
ხე−ზე მი−ცო−ცავს გუ−ლა−დი,
ყვით−ლად ბრი−ა−ლებს ფოთ−ლებ−ში
რა ა−რის? მსხა−ლი გუ−ლა−ბი.

***
ხი−ლის საჭ−მე−ლად და−ვი−პყრეთ
ბე−ბოს სხვე−ნიც და ბუ−ხა−რიც.
სახლ−თან ახ−ლოს რომ და−ურ−გავთ
რა ა−რის? ა−ლი−ბუ−ხა−რი.

***
ხის ქვეშ მოგ−როვ−დით ყვე−ლანი
ქო−ჩორს გვი−წე−წავს ნი−ა−ვი
გიშ−რის თვა−ლე−ბით გვიც−ქე−რის
ტკბილ-ტკბი−ლი შა−ვი ქლი−ა−ვი.

***
მზე−სა−ვით ყვითელ-ყვითელი
ამ ხეს რა ხი−ლი ა−ბი−ა?!
ნე−ტა−ვი გა−მა−გე−ბი−ნა
ეს ხე კომ−ში−ა თუ ბი−ა?

***
გა−მო−უს−ხავს ხეს ბა−რა−ქით,
შე−სა−ხე−დად თეთ−რი ბრო−ლი,
ტკბილზე-ტკბი−ლი, სა−ა−მუ−რი,
ხი−ლი ა−რის თუთა-ბჟოლი.

***
ხე−ზე წით−ლად და−წინწკ−ლუ−ლა,
თით−ქოს ი−ყოს ცე−ცხლის ა−ლი,
ბავშ−ვე−ბისთ−ვის საყ−ვა−რე−ლი
ხი−ლი ვა−რო, ამ−ბობს ბა−ლი.

***
კრუ−ხი უხ−მობ−და წი−წი−ლებს
კრი−ა−ხით, კაკან-კაკანით,
ფრთებს ქვეშ მა−ლავ−და პა−ტა−რებს
რო−ცა დავ−ბერ−ტყეთ კაკა−ლი.

***
ბავშ−ვე−ბისთ−ვის სა−მუ−რი
საკ−ნა−ტუ−ნო ა−რის ხი−ლი,
შე−ნი−ა თუ სხვი−სი ა−რი,
გა−მო−ი−ცან რა−ა? თხი−ლი.

***
იზრ−დე−ბა ყვე−ლაზე დი−დი,
არ ვარ−გა ხი−ლად სა−ზამთ−როდ,
მწვა−ნე−ა, წი−თე−ლი გუ−ლით,
რა ქვი−ა მი−თხარ? სა−ზამთ−რო.

***
სა−ზამთ−როსთან პატარა−ა
შე−ა−და−რეთ თუნ−დაც ექვ−სი
და−შაქ−რუ−ლა და დამტკ−ბა−რა
სა−ზა−ფხუ−ლოდ, ტკბი−ლი ნეს−ვი.

***
ყვა−ვის რო−გორც გა−ზა−ფხუ−ლი
სა−სი−კე−თოდ მი−წე−უ−ლი,
შე−მოდ−გო−მით წი−თელ მარცვ−ლებს
დაგ−ვი−რი−გებს ბრო−წე−უ−ლი.

***
უკ−ვე ა−ცივ−და, ა−ვან−თეთ ცე−ცხლი,
ბუხ−რის ყე−ლი−დან ა−მო−დის კვამ−ლი,
ბე−ბოს კე−ცებ−ზე მა−დის აღმძვ−რე−ლად
ხმა−შე−წყო−ბი−ლად ტკა−ცუ−ნებს წაბ−ლი.

***
მარ−ნის ახ−ლოს ყვა−ვის ცალ−კე,
სა−დაც გვიდ−გას ქვევ−რის ჭუ−რიც,
სა−ზამთ−როდ კი ნა−ყოფს გვიტკ−ბობს
გულყ−ვი−თე−ლა ხე−ჭე−ჭუ−რი.

***
სულ და−ვი−კაწ−რეთ ხელ-ფეხი,
ავ−ტე−ხეთ აყალ-მაყა−ლი,
რა ტკბი−ლი ა−რის საჭ−მე−ლად,
წვრი−ლეკ−ლი−ა−ნი მაყვა−ლი.

***
ბუჩ−ქის პი−რას ბე−ბომ ერ−თხელ,
მო−საკ−რე−ფად გვა−ლო−დი−ნა,
რომ პირ−ვე−ლად გაგ−ვე−სინ−ჯა
უც−ნა−უ−რი სმა−რო−დი−ნა.

***
ეს ტრო−პი−კუ−ლი ხი−ლია,
ხე−ზე ვერ ახ−ვალ, გა−ნა−ნებს,
ნე−ტავ ვინ კრე−ფავს უ−შიშ−რად
ამ ყვითელ-ყვითელ ბა−ნა−ნებს.

***
ნე−ტა სად მო−დის ეს ხი−ლი?
_ ვერ გა−ერკ−ვი−ა მა−ნა−ნას.
ხე ის−ხავს? მი−წა−ზე მო−დის?
უნ−დოდ უ−ყუ−რებს ა−ნა−ნასს.

***
სა−სი−კე−თოდ და−ამ−წი−ფებს
თუ მი−უდ−გა მას მზის სხი−ვი,
მაგ−რამ ი−სევ მწვა−ნე რჩე−ბა,
სა−სარ−გებ−ლო ხი−ლი-კივი.

***
სუფ−რას ი−სე და−ამშ−ვე−ნებს,
რო−გორც და−ლის შვე−ნის ხა−ლი
მანდა−რინზე დი−დი ა−რის
მი−თხარ რა−ა? ფორთოხა−ლი.

***
სა−ქართ−ვე−ლოს სიმ−დიდ−რე და
სა−ა−მა−ყო ა−რის ძღვე−ნი,
ამ ხი−ლის მერთვ−ლე ე−რი ვართ
ჩვენ ქართ−ლო−სის მძლავ−რი ძე−ნი.