ჟირაფი

რა ლა−მა−ზი ცხო−ვე−ლი−ა!-
გა−ი−ძა−ხის ჩვე−ნი ა−ნა,
-კი−სე−რი რამ და−უგრ−ძე−ლა?
რამ გა−ზარ−და ამისთა−ნა?
რო−გო−რი−ა გრძელ−კი−სე−რა,-
ბრა−ზი−ა−ნი−ა თუ მშვი−დი?
პა−ტა−რა თა−ვი ჰქო−ნი−ა.
თვა−ლე−ბი კი დი−დი, დი−დი...
რა−ტომ აქვს წი−ნა ფე−ხე−ბი
უკა−ნაზე უფ−რო გრძე−ლი?
ტა−ნი მას ვინ მო−უ−ხა−ტა?
მი−პა−სუ−ხეთ, პა−სუხს ვე−ლი!
სა−ხე−ლად ჟი−რა−ფი ჰქვი−ა,-
და−ი−კოს ა−უხს−ნა ნა−ტომ,-
ალ−ბათ ახ−ლა ეს ცხოვე−ლი
აფ−რი−კის სავა−ნას ნატ−რობს.
მას, ყვე−ლა ცხო−ველ−ზე მა−ღალს.
პაწაწი−ნა რქე−ბი შვე−ნის...
ბუ−ნე−ბის სა−ოც−რე−ბა−ა,
სხვა რა გი−თხრა და−ნარჩენი.