თოვლის ბაბუ

და−ზამთრ−და და სახლ−ში სუ−ფევს,
სა−ა−ხალწ−ლო გან−წყო−ბა,
მე და დე−დამ გა−დავ−წყვი−ტეთ,
ნაძ−ვის მორთ−ვა, ა−წყო−ბა.

მთელ დღეს სახლ−ში დავ−ფუს−ფუ−სებთ,
სამ−ზა−დის−ში ვართ ყვე−ლა,
მხო−ლოდ ფი−სოს ძი−ნავს ზარ−მაცს,
ჩვენთ−ვის სულ ა−რა ცხე−ლა.

ფანჯა−რასაც მი−უს−კუპ−დი,
თი−თით ვხა−ტავ ფი−გუ−რებს,
ვი−ცი თოვ−ლის ბა−ბუ ამ დროს,
მა−ლუ−ლად რომ მი−ყუ−რებს.

რო−გორ მი−ცემს ი−ცით გუ−ლი,
მას−ზე ფიქრს და ლო−დინ−ში?
ღა−მით კარ−თან ვუდა−რაჯებ,
არ დავწ−ვე−ბი ლო−გინ−ში.