თ - ოხიტარა

ზამ−თარ−ში თეთ−რი თოვ−ლით რომ
და−ი−ფა−რე−ბა ფიჭ−ვე−ბი
და გუნ−დებს თო−ხი−ტა−რე−ბის
და−აფრ−თხობს გუნ−დი ბი−ჭე−ბის...

ნაძ−ვის წიწ−ვე−ბის ჩე−რო−ში,
ფრთოს−ნე−ბი შე−იკ−რი−ბე−ბა,
მათ სა−თი−თა−ოდ ვინც დათვ−ლის,
მართ−ლა ყო−ჩა−ღი იქ−ნე−ბა.

თეთ−რი ბა−დე თუ შე−ნიშ−ნე
არ მო−ა−ცი−ლო თვა−ლე−ბი,
სა−დაც ო−ბო−ბას ქსე−ლი−ა,
იქ მოვ−ლენ თო−ხი−ტა−რე−ბიც...

სულ ერ−თი ბე−წო ნის−კარ−ტით,
ყვე−ლა მწერს ყლა−პავს სამ ლუკ−მად,
თუმ−ცა, თო−ხი−ვით ტა−რი აქვს,
თოხ−ნა სა−ერ−თოდ არ უყ−ვარს...