დედას

მინ−და გა−ზა−ფხულს რომ შე−გა−და−რო,
ჩე−მი სი−ცო−ცხლე შე−ნით და−ი−წყო,
გა−ზა−ფხულ−ზე რომ ა−მო−ვა ი−ა,
მინ−და მო−გართ−ვა, თმე−ბი შე−გიმ−კო.
დე−და-შვილური გრძნო−ბა სა−თუ−თი
გრძნო−ბა ძლი−ე−რი თან უ−ნა−ზე−სი,
რას შე−ვა−და−რო რომ მო−ვე−ფე−რო,
დე−და, ტკბი−ლი და უ−საყ−ვარ−ლე−სი.
სი−ცო−ცხლის სა−წყისს, ღმერ−თი რომ გაძ−ლევს,
შთა−მო−მავ−ლო−ბა შე−ნით იზრ−დე−ბა,
და მო−მა−ვა−ლი თა−ო−ბე−ბი ხომ
დე−დის კალ−თა−ში გამოიზრ−დე−ბა.
დე−დის და−ლოც−ვა, შვი−ლებს და−ი−ცავს
დე−დის ლოც−ვა ხომ უძლეველი−ა,
დე−და რომ ლო−ცავს, ღმერ−თი მფარ−ვე−ლობს,
დე−და შვი−ლე−ბის საფარველი−ა.