ენძელები

თუმც ჯერ ცი−ვა, მი−წას თოვ−ლი
კვლავ თეთრ საბ−ნად ა−ფა−რი−ა,
ეგ თა−მა−მი ენ−ძე−ლე−ბი
თე−ბერ−ვალ−მა გა−და−რი−ა.
ნა−კა−დუ−ლიც ჩას−ჩურ−ჩუ−ლებთ:
- ეგ ზამ−თა−რიც და−ვა−ბე−რეთ,
მო−დით ჩქა−რა, ენ−ძე−ლე−ბო,
გა−ზა−ფხუ−ლიც მო−ვა მე−რე.
თეთ−რი კა−ბა და ლე−ჩა−ქი,
მათ კოპ−წი−ად შე−ის−წო−რეს,
მე−რე მკვირ−ცხლად, ჟრი−ა−მუ−ლით,
შე−ე−სივ−ნენ ღობე-ყორეს.
ზამ−თარს გუ−ლი შე−უ−წუხ−და,
- გა−ზა−ფხუ−ლი დამდ−გა−რა−ო,
თე−ბერ−ვალ−მაც მო−ახ−სე−ნა:
- ხე−ში წყა−ლი ჩამდ−გა−რა−ო.
მობრ−ძან−დე−ბა გა−ზა−ფხუ−ლი,
თუმც, ა−სა−კით ნორ−ჩი−ა−ო,
გზა და−ვუთ−მოთ და კა−რე−ბი,
და−ვახ−ვედ−როთ მას ღი−ა−ო.