ჯადოსნური მაგიდა

სა−მას−პინძ−ლოდ მო−გე−ლით,
გაშ−ლი−ლი გვაქვს მა−გი−და,
ყვე−ლა დრო−ის ხი−ლი−ა,
სუ−ლო, გუ−ლო, რა გინ−და!
ა−ქეთ ვაშ−ლი შა−ქა−რა,
ი−ქით - მსხა−ლი გუ−ლა−ბი,
სა−სუს−ნა−ვიც ბევ−რი−ა -
ბა−ლი, შინ−დი, უ−ნა−ბი.
რა−ზედ მორ−ცხვობს ა−ტა−მი?
ცა−ლი ლო−ყა ასწ−ვი−ა,
ხელ−გობ−ზე რომ ა−წყვი−ა,
და−თაფ−ლუ−ლი მარ−წყვი−ა.
ქარ−ვის−ფე−რი ყურ−ძე−ნი
დევს ლარ−ნაკ−ზე სა−თუ−თად,
იწ−ვის სა−ვი მაყ−ვა−ლი,
ბო−ლავს თეთ−რი ხარ−თუ−თა.
უჰ, რა კარ−გი ნეს−ვი−ა!
მნახ−ველს სუ−ნით და−ათ−რობს,
ა−გერ კომ−ში ბა−ქი−ა,
ე−ტო−ქე−ბა სა−ზამთ−როს.
ლა−ლის−ფე−რი მძი−ვე−ბით
რამ ა−ავ−სო ჯამ-თასი?
პი−რა−ღი−ა ბრო−წე−ულს
გა−ხე−ვი−ა ატ−ლა−სი.
გავქ−რე−ბი−ო, ი−ძა−ხის
ლეღ−ვი, ში−შით გამდ−ნა−რი
და სქელ სა−მოსს შე−ნატ−რის
ფორ−თო−ხალს და მან−და−რინს.
ა−ბა, ჩქა−რა, მო−გე−ლით,
გაშ−ლი−ლი გვაქვს მა−გი−და,
ა−ირ−ჩი−ეთ, მი−ირთ−ვით,
სუ−ლო, გუ−ლო, რა გინ−და!