თოვლის მელა

ზამ−თა−რი−ა, თოვს და თოვს,
ცა ფუმ−ფუ−ლა სა−ბანს ქსოვს,
გა−და−ფა−რა ირგვ−ლივ
მი−წა, ხე თუ ჩირგ−ვი.
ნა−ცა−რა და ყურგრ−ძე−ლი,
სად ბრძან−დე−ბა კურ−დღე−ლი?
„კურ−დღელ−მა თქვა: ჩირგვ−ში ვზი−ვარ,
ვერ−ვინ მო−ვა ჩემ−ზე−და−ო“,
გავიხედ-გამოვიხედე,
მე−ლა მო−დის სერ−ზე−და−ო,
ფე−ხაკ−რე−ფით მო−ა−ბი−ჯებს
და−გე−ში−ლი ჩემ−ზე−და−ო,
თქვენც ხომ ი−ცით, მუ−ხა რომ დგას
ჩე−მი ჩირგ−ვის გვერდ−ზე−და−ო?
ზედ ფუ−ღუ−რო და−გი−ნა−ხავთ,
სწო−რედ მუ−ხის ღერ−ზე−და−ო?
ციყვს შევ−ძა−ხე, ჩემს მე−გო−ბარს:
-დატ−რი−ალ−დი ცერ−ზე−და−ო,
ხე−დავ? მე−ლა მო−სუნ−სუ−ლებს,
გამ−წყრა−ლი−ა ბევრ−ზე−და−ო...
ახ−ლა ალ−ბათ ჯავ−რი უნ−და
რომ ი−ყა−როს ჩვენ−ზე−და−ო...
ციყ−ვი-ჩე−მი მე−გო−ბა−რი
წამო−ვარდა ზე−ზე−და−ო:
-შენ ნუ დარ−დობ, გა−დავხ−ტე−ბი
იმ და−თოვ−ლილ ვერხვ−ზე−და−ო,
მე−ლამ ა−რა−ფე−რი ი−ცის
ამ ა−ხალ ო−ინ−ზე−და−ო...
ციყვ−მა თოვ−ლი ჩა−მო−ბერ−ტყა
ხი−დან მოჰ−ქუხს ველ−ზე−და−ო,
ჩანჩ−ქე−რი−ვით ჩა−მო−ეშ−ვა,
მოგ−რი−ა−ლებს ზედ-ზედაო,
მე−ლა თოვლ−ში გა−ეხ−ვი−ა,
ვე−ღარ გახ−ტა გვერდ−ზე−და−ო,
ვერც წინ მი−დის, ვე−ღარც უ−კან,
დარ−ჩა ა−სე ფეხ−ზე−და−ო,
სა−ნამ ეგ თოვლს შე−ი−ბერ−ტყავს,
მე გა−ვირ−ბენ სერ−ზე−და−ო,
-თოვ−ლი ნამ−ქე−რად ჩამო−დის
მე−ლი−ას სა−ხელ−ზე−და−ო!
ზე−მოთ ჩე−მი მე−გო−ბა−რი
მოხ−ტის ხი−დან ხე−ზე−და−ო,
თოვ−ლის მე−ლას უ−დარ−დე−ლად
ჩა−ვურ−ბი−ნეთ ეს ე−სა−ო,
უკ−ვირს მსუ−ნაგს: ეს რა მიქ−ნეს?
ე−სა რა გამიბედე−სა−ო?
მე და ციყ−ვი ვი−ფხრი−წე−ბით
მის ა−სეთ ნათქ−ვამ−ზე−და−ო,
მა−ლე მთე−ლი ტყე ი−ცი−ნებს
მე−ლი−ას ამ−ბავ−ზე−და−ო:
-ე−სეც ჩვე−ნი თოვ−ლის მე−ლა!
არ მო−სუ−ლა ფერ−ზე−და−ო?!
ჩვე−ნი ძმო−ბი−ლი კურ−დღე−ლი
არ და−გად−გეს ყელ−ზე−და−ო!
ნუ იქ−ნე−ბი, მე−ლაკუდავ,
წუწ−კი შემ−დეგ ჯერ−ზე−და−ო,
ჩვენ ვე−რა−ფერს დაგ−ვი−შა−ვებ,
ჯავრს კი ვიყ−რით შენ−ზე−და−ო!