შემოდგომა

ფერად-ფერად ფოთ−ლე−ბის−გან
გა−ვა−კე−თე ყვა−ვი−ლე−ბი,
მა−გი−და−ზე დავდ−გი ფრ−თხი−ლად,
ვეფერები,ზედ ვევ−ლე−ბი.

შე−მოდ−გო−მა ჩემს ო−თახ−ში
ცი−სარ−ტყე−ლად შე−მოფ−რინ−და,
სურ−ნე−ლე−ბა მი−სი მატკ−ბობს,
აღ−ტა−ცე−ბულს სხვა რა მინ−და?!

ვკი−თხუ−ლობ და შე−მოდ−გო−მა
ი−ჭყი−ტე−ბა ჩემს წიგ−ნებ−ში,
ვხა−ლი−სობ და ი−სიც ხა−რობს,
ტირის,როცა დავ−ღონ−დე−ბი.

შე−მოდ−გო−მა ჩე−მი კარ−გი
მე−გო−ბა−რი გახ−და უკ−ვე,
ახ−ლა მივხვდი,მას ჩემ−სა−ვით
მკერდ−ში დი−დი გუ−ლი უ−დევს.