ჩემო საქართველო

მე სა−ქართ−ვე−ლოს ღვიძ−ლი შვი−ლი ვარ,
ქარ−თუ−ლი მი−წის მად−ლით გაზრ−დი−ლი,
მი−სი მკვიდ−რი ვარ,მი−სი სისხ−ლი ვარ,
მი−სი დრო−შა ვარ,მი−სი მან−დი−ლი.

ჩე−მო სამ−შობ−ლოვ რამ−დენ−ჯერ მოგკ−ლეს,
კვლავ გა−ცო−ცხლებდ−ნენ ღირ−სი შვი−ლე−ბი,
ჩვე−ნი შავლეგო,ჩვე−ნი გი−ორ−გი...
ა−თა−სე−ბი გყავს ნაღ−დი გმი−რე−ბი.

სიკვ−დი−ლი ბევრ−ჯერ მოგსვ−ლი−ა კარ−ზე,
დამ−ცი−რე−ბულ−ხარ სხვა−თა წი−ნა−შე,
ვერ და−გა−ჩო−ქეს ა−მა−ყო მი−წავ,
სა−ლო−ცავ ხა−ტად ერ−თხმად გი−წა−მეთ.

მე სა−ქართ−ვე−ლოს ღვიძ−ლი შვი−ლი ვარ,
მის სიყ−ვა−რულ−ში ფიქ−რე−ბაშ−ლი−ლი,
გმირ−თა ნაკ−ვა−ლევს გზა−ა−ყო−ლი−ლი,
მა−თი უკვ−და−ვი სუ−ლით გაზრ−დი−ლი.