უფალო, ისევ შეგვინდე

ჭირ−ნა−ხულ ქვეყ−ნის შვი−ლი ვარ
და მე ქართ−ვე−ლი მქვი−ა,
ჩე−მი სამ−შობ−ლოს მი−წისთ−ვის,
გუ−ლი მაქვს მუ−დამ ღი−ა!

ო−დით−გან მოგვდ−გამს ქართ−ვე−ლებს,
ერ−თურ−თის გვერდ−ში დგო−მა,
მაგ−რამ ყო−ფი−ლა ღა−ლა−ტიც,
ღვარძ−ლიც, შუ−რიც და ბოღ−მაც!

უ−ფა−ლო, ი−სევ შეგ−ვინ−დე
ცოდ−ვით გავ−სი−ლი სუ−ლი
და სიყ−ვა−რუ−ლით შეც−ვა−ლე
ჩვე−ნი ბოღ−მა და შუ−რი!

არ ყო−ფი−ლი−ყოს ჩემს ერ−ში,
გან−საც−დე−ლი და სევ−და,
ჩა−ხუ−ტე−ბუ−ლი გვა−ტა−რე,
ი−ვერთ მი−წა−ზე ყვე−ლა!