სანდროს ლექსი

ცხა−რე ცრემ−ლით ტი−რის სანდ−რო:
-არ ყო−ფი−ლა თოვ−ლი სან−დო!
წელს პირ−ვე−ლად ვნა−ხე, თო−რემ
მოვ−ტყუვ−დე−ბი გა−ნა სხვა დროს?
კარ−გი ჩან−და შო−რი−დან
და თა−მა−ში მო−მინ−და,
მაგ−რამ ერ−თი შე−ხე−ბით
გა−მი−ყი−ნა ხე−ლე−ბი.
გა−მი−წით−ლა ცხვი−რი,
გა−მი−წით−ლა ლო−ყე−ბი,
მე და თოვ−ლი, ვფი−ცავ, რომ
ა−წი ვერ დავ−მოყვრ−დე−ბით!
-კარ−გი ერ−თი, სანდ−რო,
წუ−წუ−ნი−ა რა დროს.
ი−მას გი−ჯობს, ბე−ბოს ს−თხო−ვო,
ხელ−თათ−მა−ნი მო−გიქ−სო−ვოს!
გუ−ლი−ა−ნად გა−მა−ცი−ნე,
სანდ−რო ბი−ჭო, გა−ი−ზარ−დე,
ზუს−ტად ვი−ცი, თოვ−ლის წყე−ნა
გა−და−გი−ვა გა−ი−სამ−დე!