უცნაური სიზმარი

მძი−ნარ თე−მოს სიზმ−რად,
ეს−მა ბა−გა ბუ−გი,
საბანს,ლეიბს და ბა−ლიშს,
ა−ე−ტე−ხათ ჩხუ−ბი.

თვი−თონ მო−ჩხუ−ბართ შო−რის,
ი−ყო გამშ−ვე−ლე−ბე−ლი,
ერ−თურთს სცემ−და, ყვი−რო−და,
მი−სი ქვეს−შა−გე−ბე−ლი.

ლე−ი−ბი გა−მო−ვი−და,
და სთქვა სი−ტყვა ქე−ბუ−ლი,
რბი−ლად წევ−სო ჩემ−ზე−ო,
პა−წა−წი−ნა თე−მუ−რი.

მე ვარ მა−ინც მი−ზე−ზი,
მი−სი ტკბი−ლი ძი−ლი−სა,
მი−ტომ ე−ზა−რე−ბა−ო,
მას ად−გო−მა დი−ლი−თა,

ამ სი−ტყვებ−ზე აყ−ვირ−და,
წა−მო−ენ−თო სა−ბა−ნი,
ა−გუ−გუნ−და,- ჩემგ−ვა−რი
მე−გო−ბა−რი სად ა−რი?

მე ვარ ბავშ−ვის მფარ−ვე−ლი,
მზის სხი−ვე−ბით გამთბა−რი,
ტან−სა ვეკვ−რი პა−ტა−რას,
რომ არ შე−უძვ−რეს ქა−რი.

თა−ვი უნ−და და−ვიღრ−ჩო,
მო−მი−ტა−ნეთ ბაწა−რი,
სა−ხე−ზე მთლად გა−თეთრ−და,
გა−წიწ−მატ−და ზეწა−რი,

მა−ტყუ−ა−რა სა−ბა−ნო,
ცრუ−პენ−ტე−ლა ლე−ი−ბო,
ჩემს გა−რე−შე თე−მუ−კოს,
და−ა−ძი−ნებს დე−დი−კო?

თეთ−რი ვარ და ქათ−ქა−თა,
და მიხ−დე−ბა მაქ−მა−ნი,
ქვე ვე−გე−ბი პა−ტა−რას,
არ ეტ−კი−ნოს მას კა−ნი.

ბა−ლი−ში კი სიბ−რა−ზით,
გა−ი−ბე−რა, ა−ვარ−და,
გა−ი−ფხო−რა ფუმ−ფუ−ლა,
და ბურ−თი−ვით და−ვარ−და,

მე ვარ, რაც ვარ ზე−წა−რო,
ხო−ლო შენ კი ვინ ხა−რო?
თქვენ−ზე მე−ტად მე ვცდი−ლობ,
ტკბი−ლი ძი−ლი მივგ−ვა−რო.

ბავშ−ვი დიდ−ხანს უც−ქერ−და,
არ დამ−თავრ−და და−ვა,
თე−მო მა−თი მოს−მე−ნით,
ძლი−ერ და−ი−ღა−ლა.

გა−ა−ხი−ლა თვა−ლე−ბი,
მას უ−ღი−მის მზე,
მა−მალს უ−ყივ−ლი−ა და
ა−რის შუ−ა−დღე.

ეხ−ლა მიხვ−და ბი−ჭუ−ნა,
რა−ტომ ა−რის თბი−ლად,
ტკბი−ლად რა−ტომ ე−ძი−ნა,
თა−ვი უ−დევს რბი−ლად.

ქვეშ−სა−გებ−სა მი−მარ−თა,
ნუ ბრა−ზობთ, ნუ გიჟ−დე−ბით,
ყვე−ლა ძლი−ერ მინ−დი−ხართ,
და ძა−ლი−ან მჭირ−დე−ბით.