ზღარბი

ა−რა−ფე−რი არ ეს−მო−და
ნი−კოს ცოდვა-მადლისა,
ნა−ხა ზღარ−ბი მსხალს რომ ჭამ−და,
ხი−დან ჩა−მო−ვარდ−ნილ−სა.

ა−ი−ღო და ქვა ეს−რო−ლა,
არ შე−ყოვნ−და წა−მი−თაც,
გა−დარ−ჩა და გულ−მო−სუ−ლი,
ზღარ−ბი სხვა−გან წა−ვი−და.

მა−გის მე−რე არე-მარეს
გვე−ლი შე−მო−ეჩ−ვი−ა,
თურ−მე ზღარ−ბის ე−ში−ნო−და
ნი−კოს ახ−ლა ეჭ−ვი აქვს.

ზღარ−ბი დევ−ნის გვე−ლებ−სა და
ებრძ−ვის მა−მა−კა−ცუ−რად.
ვი−საც ჰკი−თხა ეს ამ−ბა−ვი,
ყვე−ლამ და−უ−დას−ტუ−რა.

რაც არ უნ−და მო−ინ−დო−მოს,
ვე−რას აკ−ლებს ვე−რა−გი.
გველ−ზე უფ−რო სა−ში−ში−ა
ზღარ−ბი ქაც−ვის პე−რან−გით.