ბედისწერის ცხენი

თოკს ა−ბი−ა ბე−დის−წე−რის ცხე−ნი,
მაგ−რად ა−რის ჩარ−ჭო−ბი−ლი პა−ლო,
ზოგ−ჯერ წყე−ნით, ზოგ−ჯერ აღ−მაფ−რე−ნით
სა−დღაც მი−ვალთ, რა−ღა−ცა−ზე ვწვა−ლობთ.
თოკს ვერ გა−წყვეტს ბე−დის−წე−რის ცხე−ნი,
პა−ლოს მაღ−ლა არ გა−უშ−ვებს მი−წა,
ვე−რა ვხვდე−ბით, რა−გინდ ბევ−რი შევძ−ლოთ,
ვე−რასოდეს ვერ მი−ვაღ−წევთ მი−ზანს.
თოკს ა−ბი−ა ბე−დის−წე−რის ცხე−ნი,
ტრი−ა−ლებს და გვატრი−ა−ლებს ჩვენც,
ცა არ მო−ჩანს მაღ−ლა ა−საფ−რე−ნი,
თო−კი ი−ჭერს ბე−დის−წე−რის ცხენს.
ბე−დის−წე−რა ხარ−ხა−რებს და ხა−რობს,
კარ−გად ი−ცის, ვი−ნა ვართ და რა ვართ,
ერ−თხელ უნ−და მი−წა ა−მო−თხა−რონ,
თო−კის ბო−ლო სამა−რისკენ გვწევს.
და ერ−თხელაც, გა−ი−ლე−ვა თო−კი,
ბე−დის ცხე−ნით გაფ−რინ−დე−ბა სუ−ლი,
გას−რულ−დე−ბა დღე−ნი ჩვე−ნი ყო−ფის
და დად−გე−ბა მარ−ტო−ო−ბა სრუ−ლი.