მკითხავი ქალი

მკი−თხავ−მა ქალ−მა შე−მო−ა−ღო ფრ−თხი−ლად ჭიშ−კა−რი,
ალ−ბათ ვგო−ნი−ვარ, უ−საქ−მუ−რი, ან−და მოც−ლი−ლი.
ჩემს მორ−ჩი−ლე−ბას, და−უფ−ლე−ბას ი−სე იჩ−ქა−რის,
თით−ქოს საშ−ვე−ლად მო−სუ−ლი−ყოს ეს და−ლოც−ვი−ლი.
ჩა−მიძვ−რა სულ−ში, გა−და−მიხს−ნა გუ−ლის კა−რე−ბი,
თვალს თვალ−ში მიყ−რის, გა−მა−შიშვ−ლა, ვერ ვე−მა−ლე−ბი.
შოლ−ტი−ვით მხვდე−ბა ყვე−ლა სი−ტყვა, მი−სი ნათქ−ვა−მი,
სულ ა−მე−რი−ა ერთ−მა−ნეთ−ში ჭო−რიც, მარ−თა−ლიც.
ძველ სიყ−ვა−რულ−ზე ჩა−მო−მიგ−დო სი−ტყვა ა−რა−კად,
თი−თონ ა−ტირ−და, კარ−ტი ი−სე ა−ლა−პა−რაკ−და,
რა−ღა−ცას ი−ძენ, ამ დღე−ებ−ში, რა−ღა−ცას კარ−გავ,
ზუს−ტად გე−ტყო−დი, მაგ−რამ კარტ−ში არ ჩან−სო კარ−გად.
შე−მოგ−ჩე−ნი−ა ეშ−მა−კი და შენ−ზე მ−წყრა−ლი−ა,
სულ−მო−უთქ−მე−ლად მისწვ−და ჭი−ქას, წყა−ლი და−ლი−ა.
ეშ−მამ გაგ−წი−რა, უფსკ−რულ−თან ხარ, ცი−ვი ქა−რი−ა
და გა−და−გარ−ჩენს ღვთისმ−შო−ბე−ლი, დე−და მა−რი−ამ.