შემსვი ნუ ჰყოვნი შესმასა

შემს−მი ნუ ჰყოვ−ნი შეს−მა−სა,
ნურ−ცა ი−ფიქ−რებ ვნე−ბა−სა!
პირ−ველ თუმც გა−წყენ, შემ−დე−გაც
გა−ცი−ნებ, მიგ−ცემ შვე−ბა−სა.
ღვი−ნო−საც შეჰს−ვამ, მეც დამ−ლევ,
სხვა−ნიც გე−ტყვი−ან ქე−ბა−სა;
დაც−ლი−ლი სხმა−სა მი−მარ−ტყი,
მაწ−ვი−ე ჩემ−სა ნე−ბა−სა!
რაგ−ვარ მე ვარ აღ−სავ−სე−ბით,
შენ−ცა დამხვ−დი ი−სე გუ−ლად!
ნუ ი−შიშ−ვი შეს−მას ჩემ−სა:
არ ვარ მწა−რე მე−წა−მუ−ლად!
ლა−ლის წყა−რო ჩემ−სა ში−გან
სდგას და გიც−დის შე−სას−მე−ლად.
ა−ჰა, კარ−გი! ნუ−ღარ სჯაბ−ნობ,
მე−წა−ფე და შემს−ვი სრუ−ლად!