სხივი და წყარო
თავს დასც−ქე−რის ცა კრი−ა−ლა,
ირგვ−ლივ ველ−თა ნო−ხე−ბი−ა;
გვი−რი−ლებს და ყო−ჩი−ვარ−დებს,
სხი−ვი ყელ−ზე მოხვევია.
წყაროს წყა−ლი ბუტ−ბუ−ტებს და
მწვა−ნე ფოთ−ლებს ჩუ−მად სტუმ−რობს...
მთი−დან ჩა−მო−ტა−ნილ ამ−ბებს,
უ−ჩურ−ჩუ−ლებს სა−ი−დუმ−ლოდ.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
შემოდგომის ქარილუარა ჭანტურია |
 |
ჰაერი ცივ-ნამიანიბესიკი |
 |
საახალწლოხათუნა გულიაშვილი |
 |
ზაფხულის სურათიმაია წიგნაძე |
 |
ლექსი სპილოზეგივი ჭიჭინაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ჩვენი ტყის ბიბლიოთეკაგივი ჩიღვინაძე |
 |
ზაფხულიმარიამ წიკლაური |
 |
სოკოებილელა ცუცქირიძე |
 |
ნუ მოჭრი - დარგე!ქეთევან კვიტატიანი |
 |
საქართველოს მთებშინანა სამხარაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
მზე პირს იბანსელიზბარ გაბუნია |
 |
ნინომ შიშიელენე სალარიძე |
 |
ხევზედ მიდიან ნისლებივაჟა–ფშაველა |
 |
ვაი დედასა!ნოდარ დუმბაძე |
 |
ვერხვებიგალაკტიონ ტაბიძე |
