და−თუ−ნი−ა ბაჯ-ბაჯა
ტყე−ში და−დის ა−მა−ყად
და სულ ფიქ−რობს მა−გა−ზე,
ვის ეს−ტუმ−როს ამაღამ.
თაფლის ჭა−მა რომ უყ−ვარს,
ყვე−ლამ ვი−ცით ნამდ−ვი−ლად,
რო−ცა ში−ა სულ ფიქ−რობს,
ვის მი−ად−გეს სადილად.
დათვის ბელ−თან თა−მა−ში
სულ პა−ტა−რებს ა−ხა−რებს,
რო−ცა ბურთს თა−მა−შო−ბენ
თვი−თონ დგე−ბა მე−კა−რედ.