მამალი

- ი−ცით, ქათ−მე−ბო, რას გე−ტყვით,
მე−ტი რომ არ ვთქვა თავ−ზე−და,
ჩე−მი ბა−და−ლი, მი−თხა−რით,
ვინ ა−რის ქვე−ყა−ნა−ზე−და?!

და−ვი−ა−რე−ბი ა−მა−ყად
და ვყი−ვი მა−ღალხ−მი−ა−ნი,
ში−შის ზარ−სა ვცემ ყვე−ლა−სა
ვაჟ−კა−ცი დე−ზე−ბი−ა−ნი.

ლა−მა−ზი−ცა ვარ, ბი−ბი−ლო
მი−მი−გავს წი−თელ ლა−ლებ−სა,
კი−სე−რი კოხ−ტად მი−ჭი−რავს
და ვაბ−რი−ა−ლებ თვა−ლებ−სა. -

ყიყ−ლი−ყოს და−სა−ძა−ხებ−ლად
გუ−ლიც კი ა−უ−ყუნ−ცულ−და,
მაგ−რამ უ−ეც−რად პა−წი−ა
გო−ში−ა გა−მო−ცუნ−ცულ−და.

დაჰ−ყე−ფა, შეკრ−თა მა−მა−ლი,
რო−გორც გვრი−ტი და შო−ში−ა,
და შერ−ცხვე−ნილ−მა რა−ინდ−მა
მოჰ−კურ−ცხლა სა−ქათ−მე−ში−ა.