დილა
შეჰ−პარ−ვი−ა შუქთა-სხივი
სის−ხამ დი−ლა თენ−დე−ბა,
მზე ოქ−როს ფარ−ჩას გვიქ−სოვს
და ქვე−ყა−ნაც ბრწყინდება.
მოწყენილი სი−ახ−ლო−ვეს
თითქ−მის ა−ღა−რა−ვინ სჩანს,
მზე წვი−მას რომ გვიგ−ზავ−ნის
ნე−ტავ პირს ხომ არ ი−ბანს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ელვაელენე სალარიძე |
 |
წვიმის შემდეგლუარა ჭანტურია |
 |
საქართველო მომიქარგეცირა ქიტიაშვილი |
|
შემოდგომის ქარილუარა ჭანტურია |
 |
ზაფხულის სურათიმაია წიგნაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
წიწილალელა ცუცქირიძე |
 |
კალიანესტან კუპრავა |
 |
მზესუმზირაცირა ტურაშვილი |
 |
დილის ლექსიქეთევან კვიტატიანი |
 |
ტყეინგა ქორდელი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
დაბნელდა სული, გარშემოც ბნელაილია ჭავჭავაძე |
 |
მთაწმინდის მთვარეგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ხალხურიაკაკი წერეთელი |
|
იმ ატმებს გაუმარჯოს, იმ ატმის ყვავილებსგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
შემოდგომაშიო მღვიმელი |
