მთაწმინდის მთვარე

ჯერ ა−რასდ−როს არ შო−ბი−ლა მთვა−რე ა−სე წყნა−რი!
მდუ−მა−რე−ბით შე−მო−სი−ლი შე−ღა−მე−ბის ქმნა−რი
ქროლ−ვით იწ−ვევს ცის−ფერ ლან−დებს და ხე−ებ−ში აქ−სოვს...
ა−სე ჩუ−მი, ა−სე ნა−ზი ჯერ ცა მე არ მახ−სოვს!
მთვა−რე თით−ქოს ზამ−ბა−ხი−ა შუქ−თა მკრთა−ლი მძი−ვით,
და მის შუქ−ში გახ−ვე−უ−ლი მსუ−ბუქ სიზ−მა−რი−ვით
მოს−ჩანს მტკვა−რი და მე−ტე−ხი თეთ−რად მო−ელ−ვა−რე...
ჯერ ა−რასდ−როს არ შო−ბი−ლა ა−სე ნა−ზი მთვა−რე!
აქ ჩემს ახ−ლოს მო−ხუ−ცის ლანდს სძი−ნავს მე−ფურ ძი−ლით,
აქ მწუ−ხა−რე სა−საფ−ლა−ოს ვარ−დით და გვი−რი−ლით,
ე−ფი−ნე−ბა ვარსკვ−ლა−ვე−ბის კრთო−მა მხი−ა−რუ−ლი...
ბა−რა−თაშ−ვილს აქ უყ−ვარ−და ობ−ლად სი−ა−რუ−ლი...
და მეც მოვკვ−დე სიმ−ღე−რებ−ში ტბის სევ−დი−ან გე−დად,
ო−ღონდ ვთქვა, თუ ღა−მემ სულ−ში რო−გორ ჩა−ი−ხე−და,
თუ სიზ−მარ−მა ვით შე−ის−ხა ცი−დან დამ−დე ფრთე−ბი,
და გა−შა−ლა ოც−ნე−ბა−თა ლურ−ჯი ი−ალქ−ნე−ბი;
თუ სიკვ−დი−ლის სი−ახ−ლო−ვე რო−გორ ასხ−ვა−ფე−რებს
მო−მაკვ−და−ვი გე−დის ჰანგ−თა ვარ−დებს და ჩანჩ−ქე−რებს,
თუ რო−გორ ვგრძნობ,
რომ სუ−ლისთ−ვის, ამ ზღვამ რომ აღ−ზარ−და,
სიკვ−დი−ლის გზა არ−რა ა−რის ვარ−დის−ფერ გზის გარ−და;
რომ ამ გზა−ზე ზღა−პა−რი−ა მგო−სანთ სი−თა−მა−მე,
რომ ა−რასდ−როს არ ყო−ფი−ლა ა−სე ჩუ−მი ღა−მე.
რომ, აჩრ−დილ−ნო, მე თქვენს ახ−ლო სიკვ−დილს ვე−გე−ბე−ბი,
რომ მე−ფე ვარ და მგო−სა−ნი და სიმ−ღე−რით ვკვდე−ბი,
რომ წაჰყ−ვე−ბა სა−უ−კუ−ნეს თქვენ−თან ჩე−მი ქნა−რი...
ჯერ ა−რასდ−როს არ შო−ბი−ლა მთვა−რე ა−სე წყნა−რი!