დიდი დიასახლისი

უკ−ვე დი−დი გო−გო ვარ,
არ მჭირ−დე−ბა დათ−მო−ბა,
საქ−მე უნ−და ვა−კე−თო,
მე−ყო ბევ−რი გართობა.

დილით ხელ-პირს და−ვი−ბან,
მზის სხივს მი−ვე−სალ−მე−ბი,
მე−რე უნ−და გავ−ფი−ნო
ლე−ი−ბი და საბნები.

დავალაგო ბი−ჭე−ბის
ო−თა−ხი ა−რე−უ−ლი,
დღეს სა−დილ−ზე კერ−ძე−ბის
გახ−ლა−ვართ მზარული.

ამ ყვე−ლაფ−რის შემ−ყუ−რემ
არ მა−ქოთ მნახ−ვე−ლებ−მა?
რა საქ−მენი ა−კე−თა
ამ პა−ტა−რა ხელებმა.

დედიკო მე−უბ−ნე−ბა:
გვან−ცა გა−გიკ−ვირ−დე−ბა
შენს საქ−მეებს ხე−ლახ−ლა
გა−კე−თე−ბა სჭირდება.

ა−რე−უ−ლი და−მიხვ−და
და−ნა, კოვ−ზი, სად−გი−სი,
პა−ტა−რა ხარ რომ ი−ყო
დი−დი დი−ა−სახ−ლი−სი.