ჩხირკედელა

ჩხირ−კე−დე−ლა შე−მარქ−ვეს,
ყვე−ლა ა−სე მი−წო−დებს,
მაგ−რამ მა−მა ბრაზ−დე−ბა,
რატომ,ნეტა ვი−ცო−დე!

მა−მაც ზუს−ტად ა−სეთი
ცელ−ქი ბავშ−ვი ი−ყო და
არ ე−გო−ნათ თუ ჩემ−ზე
საყ−ვე−დუ−რებს ი−ტყო−და.

ბე−ბო მუ−დამ ამშ−ვი−დებს:
"სულ ტყუ−ი−ლად ღე−ლა−ვო,
ხომ ა−რა−ფერს ა−შა−ვებს,
ა−სე ჩხირ−კე−დე−ლაობს!"

რა ვქნა,დაშლა-აწყობის,
შე−კე−თე−ბის ნი−ჭი მაქვს,
ზედ−მეტ−სა−ხელს ვა−მართ−ლებ,
ჩხირ−კე−დე−ლა ბი−ჭი ვარ!!!