კატა და თაგუნა

გუ−შინ თაგ−ვი შევ−ნიშ−ნე,
სახ−ლის ბო−ლოს კუ−თხე−ში.
ა−ქეთ კა−ტა დარ−ბო−და,
მსუ−ნა−გი და უ−ხე−ში.
შე−ამჩ−ნი−ა თა−გუ−ნა
ძველ პურს რომ ჩაჰფ−რე−ნო−და,
ჩა−ი−ღი−მა ულ−ვაშ−ში,
თით−ქოს ა−მას ე−ლო−და.
ა−ი−ზი−და სხე−უ−ლი
დახ−ტა სახ−ლის ბო−ლო−ში,
კის−რის−ტე−ხით თა−გუ−ნამ
ძლივს შე−ასწ−რო სო−რო−ში.
ა−ღარც პუ−რი ახ−სოვ−და,
ა−ღარც ყვე−ლის ნა−ჭე−რი,
გუ−ლი უ−ფარ−თხა−ლებ−და,
ე−ში−ნო−და და−ჭე−რის.
კა−ტა მზე−ზე წა−მოწ−ვა,
ჭრო−ღა თვა−ლებს ნა−ბავ−და,
ი−ლო−კავ−და ულ−ვა−შებს,
ბრ−ჭყა−ლებს თათ−ში მა−ლავ−და.
სულ ტყუ−ი−ლად ზვე−რავ−და
თა−გუ−ნი−ას სო−რო−ში,
მე−ო−რე გა−სასვ−ლე−ლი
ჰქონ−და სო−როს ბო−ლო−ში.