ზაფხული

მზე-მაესტრომ, ად−რი−ან,
და−იქ−ნი−ა ჯო−ხი.
ცერ−ზე ჩა−მო−ი−ა−რა
ალ−ვამ მწვა−ნე ჩო−ხით.
ტაშს უკ−რა−ვენ ფოთ−ლე−ბი,
გა−ნა ქა−რის ბრა−ლი−ა,
ეს პე−პე−ლა - კა−ცი−ა,
ის პე−პე−ლა - ქა−ლი−ა.
ნა−ხე, რო−გორ ცეკ−ვა−ვენ
დე-ტრუას და პა-დე-დეს,
ეს მინ−დო−რი სცე−ნა−ა,
შენც ი−ცეკ−ვე, გა−ბე−დე.
ყა−ყა−ჩო და გვი−რი−ლა
აქეთ-იქით ან−თი−ა,
კა−ლი−ე−ბიც ა−ხა−ლი
პუ−ან−ტე−ბით დახ−ტი−ან.
ფუტკ−რებს - ოქ−როს ფლე−ი−ტა,
ხო−ჭოს - დი−დი ჩე−ლო,
ვი−ო−ლი−ნო - ბულ−ბუ−ლებს,
მღე−რის მწვა−ნე მდე−ლო.
სას−კი−ვა−რას ა−წივ−ლებს
კო−ღო−ე−ბის გუნ−დი,
ქალ−ბა−ტო−ნი მანჭკ−ვა−ლა
თავს ი−წო−ნებს ქუ−დით.
ბის−ზე იწ−ვევს მერ−ცხალს
მო−ჩუხ−ჩუ−ხე წყა−რო,
ზა−ფხულს პრე−მი−ე−რა აქვს,
ნუ ხმა−უ−რობ, ქა−რო.