სხივი და კესანე

წვი−მი−ან ღრუ−ბელს ვე−ფა−რე
მძი−მეს და წვი−მის−ფერ−სა−ვე,
ავ−დე−ქი, გა−მო−ვე−პა−რე,
შენ−თან მო−ვე−დი, კე−სა−ნე.

მე მზის სხი−ვი ვარ, სხი−ვე−ბი
ყველ−გან სი−კე−თეს თე−სა−ვენ,
ცა−ზე გა−ვა−ბი სი−მე−ბი,
შენ რა−ღას შვრე−ბი, კე−სა−ნე?

ნუ დარ−დობ, ღრუბ−ლე−ბის ფა−რას
ცა−ზე ქა−რე−ბი მ−წყემ−სა−ვენ,
ქა−რის−გან მე და−გი−ფა−რავ,
ნუ გე−ში−ნი−ა, კე−სა−ნე.

ჩე−მი ძმო−ბი−ლი სხი−ვე−ბი
შორს ცი−სარ−ტყე−ლას კემ−სა−ვენ,
გაქ−რე−ბა წვი−მის მძი−ვე−ბი,
მა−თაც სხი−ვე−ბი შეს−ვა−მენ.

გა−მო−ი−და−რებს სულ მა−ლე,
ხვა−ლე კი ა−რა, დღე−სა−ვე,
შენც ნუღა−რა ხარ მდუ−მა−რე,
ჩე−მო ლურჯთ−ვა−ლა კე−სა−ნე.