შემოდგომა

გა−დაჰყ−ვა ფე−რე−ბი ოქ−ტომ−ბერს,
მიქ−რი−ან ქე−დებ−ზე დღე−ე−ბი,
აფრქ−ვე−ვენ ქარ−ვას და ოქ−როს−ფერს
ნი−ა−ვის ჩურ−ჩულ−ში ტყე−ე−ბი.
საბ−ძელ−თან დავ−ცა−ლეთ ძა−რე−ბი,
მა−რან−ში ღვინ−დე−ბა მა−ჭა−რი,
სუყ−ველ−გან ა−ვი−ღეთ ყა−ნე−ბი:
სად - ქე−რი, სად - ფეტ−ვი და ჭვა−ვი.
ვაგ−რო−ვეთ წაბ−ლი და წი−ფე−ლი,
კა−კა−ლი მო−ვი−და იმ−დე−ნი,
ი−ქით რომ ზი−დავდ−ნენ ციყ−ვე−ბი,
ა−ქეთ ჩვენ ა−ვავ−სეთ გიდ−ლე−ბი.
ტყის−პი−რას მწიფ−დე−ბა კუ−ნე−ლი,
ფერ−დობ−ზე - შქე−რი და ას−კი−ლი.
გა−ის−მა მ−წყემ−სე−ბის ძა−ხი−ლი -
მთე−ბი−დან ბრუნ−დე−ბა ნა−ხი−რი.
ბე−ღელ−ში ბლო−მად გვაქვს სი−მინ−დი,
ხორ−ბა−ლი - ა−სამ−დე ბათ−მა−ნი...
და−თო−ვოს ტყე−ე−ბი და მთა−ნი,
ვე−ღა−რას დაგ−ვაკ−ლებს ზამ−თა−რი.