შემოდგომის ბარაქა

მრავ−ლად დახ−ლე−ჩილ ბრო−წე−ულ−თა ნა−ყო−ფე−ბი−დან,
ძო−წის მძი−ვე−ბი ცნო−ბის−მოყ−ვა−რედ იმ−ზი−რე−ბი−ან,
ჩქა−რა გვიშ−ვე−ლეთ, ჩა−მოგვკ−რი−ფეთ ჩაგ−ვატკ−ბა−რუ−ნეთ,
ხი−დან ლეღ−ვე−ბი მომ−ხიბვ−ლე−ლად ი−ღი−მე−ბი−ან.
კომ−შის სურ−ნე−ლი გი−ღი−ტი−ნებს ცხვი−რის ნეს−ტო−ში,
ჭე−რა−მი, თხი−ლი-ყველა ხი−ლი გიხ−მობს თა−ვის−თან,
წითელ-ყვი−თელი ატ−მე−ბი და და−შაქ−რულ ვაშ−ლი,
მსხა−ლი თუ ხურმა-იმათ ხილ−ვას ვე−ღარ ა−ი−ტან.
შა−ვად ძიმ−ძი−მებს ი−ზა−ბე−ლას მწი−ფე მტევ−ნე−ბი,
რქა−წი−თე−ლებს კი ლა−მის ა−რის ა−ვარ−დეთ ა−ლი,
მწიფ−წე თა−ვე−ბი ჩა−უ−ქინდ−რავთ აქ მზე−სუმ−ზი−რებს,
ყვი−თელ ფურც−ლებს შუ−ა დამჩ−ნე−ვი−ათ წვრილ-წვრილი ხა−ლი.
დუღ−სა და ღვი−ვის ქარ−ვის−ფე−რი ეს შე−მოდ−გო−მა,
ფუტკ−რის ბზუ−ი−ლი ის−მის ყველგან-მზე ა−რის მწვე−ლი,
მე შა−რი−შუ−რით და−ვა−ბი−ჯებ ჭრელ ხა−ლიჩაზე,
და ა−ღარ ვი−ცი რო−მელ ნა−ყოფს მოვ−კი−დო ხე−ლი.