კარლსონი მოგზაურობს

ერ−თხე−ლაც კარლ−სონ−მა-
ა−სე ვთქვათ, უ−ცა−ბე−დად
სან-ფრანცისკოში ი−სურ−ვა სე−ირ−ნო−ბა,
და−კი−დულ ხიდ−ზე ე−ნე−ბა სე−ი−რო−ბა...
თქვენ კი მე−კი−თხე−ბით,
კარლ−სო−ნი ვინ ა−რი−სო?
შვე−დე−თის მკვიდ−რი−ა,
სტოკ−ჰოლ−მის მო−ქა−ლა−ქე,
ზღაპ−რუ−ლი კა−ცუ−ნა−ა,-
დი−ლი−დან სა−ღა−მომ−დე
და−უ−ღა−ლა−ვად
სა−კუ−თარ თავს რომ ა−ქებს.
ფერ−ხორ−ცი−ა−ნი−ა ი−გი ზო−მი−ე−რად,
თა−ნაც მო−წი−ფუ−ლი, ვგო−ნებ, გო−ნი−ე−რად,
ზურგ−ზე პრო−პე−ლე−რი და−უ−მაგ−რე−ბი−ა
და ა−ურ−ზა−უ−რებს ა−რასდ−როს დაჰკ−ლე−ბი−ა.
ზოგ−ჯერ ჯი−უ−ტი−ა, ზოგ−ჯერ უ−დარ−დე−ლი,
მაგ−რამ, ი−ცით, რა−ა მე−ტად საკ−ვირ−ვე−ლი?
ამ ვრცელ მსოფ−ლი−ო−ში ყველ−გან რომ ე−ლი−ან,
კარლ−სო−ნი ყვე−ლასთ−ვის რომ სა−სურ−ვე−ლი−ა,
გულ−კე−თი−ლი−ა დ კარ−გი მე−გო−ბა−რი...
თა−ნაც სა−ხუ−რა−ვის გახ−ლავთ ბი−ნა−და−რი!
მაგ−რამ...რას ვამ−ბობ−დით?
ერ−თხე−ლაც კარლ−სონ−მა
სან-ფრანცისკოში ი−სურ−ვა სე−ირ−ნო−ბა,
და−კი−დულ ხიდ−ზე ე−ნე−ბა სე−ი−რო−ბა.
მაგ−რამ გზად შიმ−შილ−მა
თა−ვი რომ შე−ახ−სე−ნა,
გო−დო−რა კა−ცუ−ნა
გზა−ში−ვე შე−ა−ჩე−რა,
წამს−ვე ა−ბუ−ზღუნ−და:
-ა−სე არ ვთა−მა−შობ!
გემ−რი−ელ პუ−დინგ−ზე ვიზ−რუ−ნო, ა−რა სჯობს?
მო−დი, ოქ−როს ჭიშ−კარს ვეწ−ვე−ვი ივ−ლის−ში,
ახ−ლა კი გავ−ქუს−ლავ პირ−და−პირ ინგ−ლის−ში!
თქმას და შეს−რუ−ლე−ბას წინ რა და−უდ−გე−ბა?
ნუ−თუ, მოგ−ზა−უ−რი გზას არ გა−უდ−გე−ბა?
ჰო−და, შიმ−შილ−მა ხმას რომ ა−უ−წი−ა,
ად−გა კარლ−სო−ნი და რო−მის−კენ გა−უ−ტი−ა.
მიფ−რი−ნავ−და და მღე−რო−და.. მღე−რო−და,
რომ−ში გემ−რი−ელი პი−ცა რომ ე−ლო−და,
სიმ−ღე−რა ი−ყო, ვფიქ−რობ, სუ−ლე−ლუ−რი,
მაგ−რამ ნამდ−ვი−ლად არ ი−ყო უ−გე−მუ−რი...
-„ვა−შა, ვა−შა, ვა−შა!
მიყ−ვარს მხრე−ბის გაშ−ლა!
ჭკვი−ან−სა და თა−მამს
ვინ და−მიშ−ლის თა−მაშს?
თა−მაშსა და ჭამას“!
თუმ−ცა, რო−დე−საც ჩვე−ნი კარლ−სო−ნი
მი−უ−ახ−ლოვ−და რო−მის სა−ნა−ხებს,
უ−ეც−რად გზა−ზე წუ−ხი−ლი აწ−რი−ალ−და,
ჯი−ბე−ში ტე−ლე−ფო−ნი ჩი−ტი−ვით აწკ−რი−ალ−და,-
ცი−და ტე−ლე−ფო−ნი,-სახელად ოც−ნე−ბა,
რო−მე−ლიც ა−რასდ−როს ი−სე არ მოც−დე−ბა,
ბავშ−ვის სა−თხო−ვა−რი სწრა−ფად არ გა−აქ−ცი−ოს
და ზღაპ−რულ მოგ−ზა−ურს გზა−ზე არ და−ა−წი−ოს.
-ა−ლო, მი−პა−სუ−ხე! ა−ლო, რო−მე−ლი ხარ?
ნუ−თუ, ა−სეთი გად−გას გა−სა−ჭი−რი?
მე მო−მეს−მა, თუ...
პატა−რავ, მართ−ლა ტი−რი?
ციცქ−ნა ტე−ლე−ფონ−ში გო−გო−ნა ი−ვედ−რე−ბა,
ე−ტყო−ბა, მი−ა−ტო−ვეს ი−გი ი−მე−დებ−მა:
-კე−თი−ლო კარლ−სონ! ეს რა და−მე−მარ−თა!
ჩე−მი ცი−და მან−ცო,-კნუ−ტი და−მე−კარ−გა!
სა−ხუ−რავ−ზე აძვ−რა ი−გი ა−მას−წი−ნათ,
უ−კან არ ბრუნ−დე−ბა! რო−გორ გა−მაწ−ბი−ლა!
-გო−გო−ნი, მებ−რა−ლე−ბი! კნუ−ტიც მე−ცო−დე−ბა!
-მე ის გო−გო−ნა ვარ, შენ რომ გე−ლო−დე−ბა!
შენ ხომ მე−გო−ბარ−თა მხსნე−ლი გე−წო−დე−ბა?
-სა−და ხარ, პატა−რავ?
-და−ე, მსოფ−ლი−ო−ში მშვი−დო−ბით გატა−რა!
ორ ზღვას შუ−ა რომ ქვე−ყა−ნა ჩა−ქარ−გუ−ლა,
ევროპა-აზიის სა−ზღვარ−ზე ჩა−ხა−ტუ−ლა,
ირგვ−ლივ რომ ზვი−ა−დი მთე−ბი აღ−მარ−თუ−ლა,
მთე−ბის ფერხ−თით რომ ქა−ლა−ქი გა−მარ−თუ−ლა..
ქა−ლაქ−ში სახლს ი−პო−ვი ლა−მა−ზი სა−ხუ−რა−ვით...
შენ−ზე ხომ ა−რავის ეთქ−მის სამ−დუ−რა−ვი,
ვდგა−ვარ ფანჯა−რასთან და შენ გე−ლო−დე−ბი,
ვი−ცი, რომ მოხ−ვალ და ვი−ცი, რომ გე−ცო−დე−ბი!
ხომ ი−ცით? მე−გო−ბა−რი რო−ცა გე−ლო−დე−ბა,
რო−ცა მე−გო−ბარ−თა მხსნე−ლი გე−წო−დე−ბა,
რო−ცა ი−მე−დი ხარ პატა−რა ბავშ−ვის,
მა−შინ სიყ−ვა−რუ−ლი სა−ზღვრებ−საც წაშ−ლის,
მა−შინ მან−ძი−ლე−ბი უ−ცებ და−მოკლ−დე−ბა,
ზღაპ−რუ−ლი კარლ−სო−ნი კი ჩვენ−თან აღ−მოჩნ−დე−ბა!
მო−იც−დის პი−ცაც და მო−იც−დის სპა−გე−ტიც,
სი−კე−თეს რა ვუ−თხრა, სა−ზღვრებ−ში ჩა−კე−ტილს?
კარლ−სო−ნის პრო−პე−ლე−რი გა−ნა მი−ზუ−ზუ−ნებს,
ზედ კავ−კა−სი−ო−ნის თავ−ზე მი−გუ−გუ−ნებს!
-კარლ−სონ. მოხ−ვე−დი?-
ქართ−ველ გო−გო−ნას ცრემ−ლი უბრ−წყი−ნავს,
მაგ−რამ მე−გო−ბარს ხომ გა−უ−ცი−ნა?
კა−ცუ−ნა მხრებს ი−ჩე−ჩავს:
-რა უნ−და გა−ჭირ−დეს,
ლი−ზი−კომ მიხ−მოს და მას−თან არ წა−ვი−დე?
ა−ბა, ჰე! ვე−ძე−ბოთ ცუღ−ლუ−ტი მან−ცო!
რომ გე−მა−ლე−ბა და ა−სე რომ ან−ცობს!
კარ−გი ყო−ფი−ლა ხე−ტი−ა−ლი სა−ხუ−რა−ვებ−ზე,-
დი−დი სახ−ლე−ბის ლა−მაზ თა−ვებ−ზე!
მან−ცოც მო−ი−ნა−ხა!
კნუ−ტი ო−ნა−ვა−რი სახლ−ში რომ და−იბ−რუ−ნეს,
გუ−ლი სა−გუ−ლე−ში რო−ცა და−ი−გუ−ლეს...
ოც−ნე−ბამ უ−ნა−პი−როდ გა−შა−ლა ფრთე−ბი!
ფერხ−თით და−იმწკ−რი−ვეს მთე−ბი და ზღვე−ბი!
ი−მათ ვინ მოჰ−კი−თხოს არ−ქო−ნა ვი−ზი−სა?
ჯერ მო−ი−ნა−ხუ−ლეს მათ კოშ−კი პი−ზი−სა!
კარლ−სონ−მა ი−აზ−რა, ე−ნა−ხათ პი−ასტ−რა,
ძვე−ლი შად−რევ−ნე−ბიც და კო−ლი−ზე−უ−მიც,
ნა−ხეს ვა−ტი−კა−ნის ყვე−ლა მუ−ზე−უ−მი...
ა−ბა, რად ე−ლო−დონ სა−ნა−ხავს ივ−ლის−ში?
გაფ−რინდ−ნენ ლონ−დო−ნის ხი−დის−კენ ინგ−ლის−ში!
სან -ფრან−ცის−კო−შიც ი−ნე−ბეს სე−ირ−ნო−ბა!
ზედ „ოქ−როს ჭიშკარზე“ მო−ა−წყვეს სე−ი−რო−ბა!
ტრან−სა−მე−რი−კუ−ლი ი−ხი−ლეს პი−რა−მი−დაც,
მის წვე−რო−კი−ნა−ზე ასვ−ლაც კი გა−ბე−დეს,
შემ−დეგ მათ ეგ−ვიპ−ტე−ში წასვ−ლაც კი და−გეგ−მეს...
მოგ−ზა−უ−რო−ბას დიდ−ხანს უნ−დე−ბი−ან,
ახ−ლა მე−გობ−რე−ბი უ−კან ბრუნ−დე−ბი−ან,
გა−და−უ−ა−რეს გა−დაწ−ნულ კავ−კა−სი−ონს,
თქვეს: ა−ბა, რა ა−რის ა−მა−ზე ლა−მა−ზიო!
-კარლ−სონ! რომ ი−ცო−დე, რო−გორ მი−ხა−რი−ა!
დღე−ვან−დე−ლი დღე თით−ქოს სიზ−მა−რი−ა!
ო−რი მე−გო−ბა−რი ჩა−მოჯ−და თრი−ა−ლეთ−თან,
რა−თა ახ−ლოს ი−ყონ ძირს გაშ−ლილ მზი−ა−ნეთ−თან,
ამ ად−გილს თურ−მე ე−წო−დე−ბა წმინ−და ა−ლა−გი
და ი−მის ქვე−მოთ გაშ−ლილია დედაქა−ლა−ქი!
გვერ−დით აღ−მარ−თუ−ლა წო−წო−ლა ან−ძა!-
ნე−ტავ, ის წვრილ−ფე−ხა წე−როს თუ ბა−ძავს?
სხე−დან მე−გობ−რე−ბი ა−სე წყვი−ლად და
შე−ექ−ცე−ვი−ან გემ−რი−ელს ტკბი−ლად...
ის გემ−რი−ელი რა ა−რის, ნე−ტავ?
რა და−ა−გე−მოვ−ნეს პი−ცაზე მე−ტად?
ა−ბა, ვინ ი−ცო−და, ა−ბა, ვინ უ−წყო−და...
ხა−ჭა−პურს ხუმ−რო−ბით ცნო−ბილ−მა მსუ−ნაგ−მა
„ყველიუს-ხაჭაპურუსი“ უ−წო−და.
-რა სჯობს მსოფ−ლი−ოს თავ−ზე ფრე−ნას და
დაბ−ლა გაშ−ლილი ქვეყ−ნე−ბის ცქე−რას!
მაგ−რამ მე−გობ−რებს ლხი−ნიც გვ−წყუ−რი−ა,
ერ−თად ჭამა-სმაც სა−ა−მუ−რი−ა!
-კარ−გია, ქვეყ−ნად მე−გო−ბა−რი რომ გე−გუ−ლე−ბა!
ეს მართ−ლა ბრძნუ−ლი რამ თქეს გუ−ლებ−მა.
მე−გო−ბა−რი ხომ მუ−დამ, მუ−დამ სა−სურ−ვე−ლი−ა!
კარ−გია, კარლ−სონ, ბავშ−ვე−ბი რომ ყველ−გან გე−ლი−ან!
-ჰო, მაგ−რამ... თქვე−ნი ხა−ჭა−პუ−რიც ა−რის უ−ბად−ლო!
ვინ მო−ი−ფიქ−რა ეგ პირ−ვე−ლად? ვის და−ვუ−მად−ლოთ?
-რაც მარ−თა−ლი−ა, მარ−თა−ლი−ა, მე−ტად კარ−გია!
და ახ−ლა ი−გი მე−გო−ბარ−თა ლხინ−შიც გვარ−გი−ა!
-ხა−ჭა−პუ−რი ხომ ა−რა მხო−ლოდ პუ−რი, ყვე−ლი−ა...
გა−ნა ცო−ტა−თი, მეტისმე−ტად გემ−რი−ელია!