შემოდგომა მობრძანდა

მზეს ნა−თე−ბა მო−აკლ−და და
ქარ−მა ქროლ−ვას უ−მა−ტა,
სუსხ−მა თვა−ლი და−ა−ჭყი−ტა,
დროს კა−რებ−ზე მო−ად−გა.

სით−ბოს ცრემ−ლი მო−ე−ძა−ლა,
მი−სი წასვ−ლის ჟა−მი−ა,
სი−ცი−ვე კვლავ ა−ხარ−ხარ−და,
სივრ−ცეს ხე−ლი და−რი−ა.

დრომ ზა−ფხუ−ლი გა−ა−ცი−ლა,
შე−მოდ−გო−მა მობრ−ძან−და,
ხი−ლე−უ−ლი და−ამ−წი−ფა,
ტყე ოქ−როსფ−რად მო−ხა−ტა,
.
დრო ტრი−ა−ლებს, მიჰქრის,მიჰქრის,
პე−ი−ზა−ჟი იცვ−ლე−ბა,
ზა−ფხუ−ლი ხომ მი−ი−ლი−ა,
შე−მოდ−გო−მა ი−წყე−ბა.