ჩემს მა−მი−კოს, ჯა−ბას,
ის ი−სე−თი მარ−დი−ა...
შე−ე−ჯიბ−რეთ ა−ბა.
დაბ−ლა ვე−ღარ ე−ტე−ვა
და ხტის მაღლა-მაღლა.
ხომ ძა−ლი−ან ცელ−ქი−ა
არ ე−ტყო−ბა დაღ−ლა,
გუ−შინ თამაშ-თამაშით
და−მი−ხი−ა კა−ბა.
როს ვუ−წყრე−ბი, კი ი−ცის
დამ−ნა−შა−ვე გახ−ლავთ,
მა−ინც ძლი−ერ ვუყ−ვარ−ვარ,
მუ−დამ გვერ−დით მახ−ლავს.