დაბრუნება

ლიხს ა−ქით და ი−ქით, მტკვარს, ლი−ახვს და ფა−ზისს,
არქ−მე−ვენ უ−დაბ−ნოდ გა−დაშ−ლილ ო−ა−ზისს,
სა−დაც მზე მწვე−ლი−ა, ცხე−ლი−ა და−რე−ბი,
მ−ცხე−თა−ში გრი−ა−ლით მიჰქ−რი−ან ზა−რე−ბი,

გუ−გუ−ნებს იტ−რი−ის ხე−ო−ბა უღ−რა−ნი
და ოხ−რავს წარ−სულ−ზე ნანგ−რე−ვი მუხ−რა−ნი.
ყო−ველ−გან უ−ჩინ−რად ტი−რი−ან და−ნაკ−ლისს
თა−მა−რის ტაძ−რე−ბი და ძვლე−ბი ი−რაკ−ლის.

და ყო−ველ საფ−ლავ−ზე, მზის ყო−ველ ღე−რო−ზე
ხა−ზე−ბად იშ−ლე−ბა ე−რო−სი, სი−ო−ნი მთაწ−მინ−დად,
გე−გუ−თი გე−ლა−თად, ა−რაბ−თა თვა−ლე−ბი,
ქცე−უ−ლი ე−ლა−დად, ა−ზი−ა - ა−ღელ−ვებს ოც−ნე−ბას.

სა−ღა−მოს ლან−დე−ბი, ვით ბინ−დი ნი−ა−ვის,
მი−და−მოს სდე−ბი−ა.
გი−ნა−ხავთ თქვენ ფე−რი და−ბინ−დულ ქლი−ა−ვის? -
ეს ჩე−მი სამ−შობ−ლო მთე−ბი−ა!