დაგვეხმარეთ, ბავშვებო!

ერ−თხე−ლაც, განს−ჯა და−ი−წყეს
გრძნო−ბა−თა ორ−გა−ნო−ებ−მა,
ჩხუ−ბით ყუ−რიც კი წა−ი−ღეს,
რო−მელს რა მო−ე−თხო−ვე−ბა.

ახს−ნეს საქ−მე−ნი ქე−ბულ−ნი,
ყვე−ლამ სთქვა, ვარ−თო „მთა−ვა−რი“,
მათ კა−მათს ჩა−საფ−რე−ბულ−ნი
უს−მენდ−ნენ ბე−სო,თა−მა−რი.

ცხვირ−მა აპ−რი−ხა წვე−რო და,
თქვა რო−ლი მაქვ−სო რთუ−ლი,
ყვე−ლას და−ხე−და ზე−მო−დან,
ჩე−მით გიდ−გი−ათ სუ−ლი:

-მხო−ლოდ ერ−თა−დერთს თქვენს შო−რის,
მაქვს ყნოს−ვა, გი−თხრათ მარ−თა−ლი,
მე ვამც−ნობ თე−ას და ბო−რისს,
“ქუ−რა−ში ცხვე−ბა ნამცხვარი.”

ე−ნა გაბ−რაზ−და, მაშ გე−მო?!
თქვით ჩე−მი რო−ლიც ბა−რემ,
რო−გორ მიხვ−დე−ბით, ნა−ყი−ნი,
ტკბი−ლი ა−რის, თუ მწა−რე?!

ნა−ტა გა−ცივ−და, წა−მალს სვამს,
გო−გომ მოჭ−მუხ−ნა თვა−ლე−ბი,
სიმწა−რეს ვუქ−რობ, ი−მავ წამს
მუ−რა−ბით მი−ვე−ქა−ნე−ბი.

კან−მა ბურძგ−ლე−ბი აჰ−ყა−რა,
და გა−ა−ჩუ−მა ყვე−ლა:
რო−გორ შე−იგრძ−ნობთ, ვინ გე−ტყვით,
რო−ცა ცი−ვა, ან ცხე−ლა?

და−ფა−რუ−ლი ვარ, ვერ მხე−დავს,
პა−წაწ−კინ−ტე−ლა გე−რა,
მე მი−ვეხ−მა−რე, რომ იგრძ−ნოს,
დე−და რომ მი−ე−ფე−რა.

ყუ−რებ−მა, ეს რომ გა−ი−გეს,
გაბ−რაზდ−ნენ, შექმ−ნეს ყა−ყა−ნი:
-მას−წავ−ლე−ბე−ლი რას უხს−ნის,
რო−გორ გა−ი−გებს ბა−ქა−რი?

დაცქ−ვე−ტილ−ნი და მორ−ჩილ−ნი,
ყუ−რა−დღე−ბით ვართ კლას−ში,
ჩვენ ვეხ−მარ−ბე−ით, ძმო−ბილ−ნი,
რომ გახ−დეს კარ−გი ბავშ−ვი.

ლა−მის ა−მოხტ−ნენ ბუ−დი−დან,
ი−სე გაბ−რაზდ−ნენ თვა−ლე−ბი,
აყ−ვირდ−ნენ:-თქვენ ამ წუ−თი−დან
ხართ ძლი−ერ შე−საბ−რა−ლე−ბი!

ბე−ჯით−ნი ჩვენ რომ არ ვი−ყოთ,
არ წა−ვი−კი−თხოთ წიგ−ნე−ბი,
ჰკი−თხეთ მოს−წავ−ლე და−თი−კოს,
წარ−ჩი−ნე−ბუ−ლი იქ−ნე−ბი?

ჩაფიქრდნენ,ვეღარ ხვდე−ბი−ან,
და−იბ−ნენ ბე−სო, თა−მა−რი,
ერთ−მა−ნეთს ე−კი−თხე−ბი−ან,
რა ორ−გა−ნო−ა მთა−ვა−რი?

ვერ გა−მო−იცვ−ნეს, აყ−ვირდ−ნენ,
მა−თაც და−ი−წყეს ჩხუ−ბი,
ერ−თად გა−დავჭ−რით სა−კი−თხებს,
დაგ−ვეხ−მა−რე−ბით თუ კი.