შემოდგომა

შე−მოდ−გო−მა დამდ−გა−რა,
ფერ−თა აყალ-მაყალით,
ჩვენც წა−ვე−დით ვე−ნახ−ში
მწვა−დი−თა და მაყალით.

ჯერ ყურ−ძე−ნი დავკ−რი−ფეთ,
მართ−ლაც სას−წა−უ−ლი−ა,
ტკბილ−ზე ტკბი−ლი ყურ−ძე−ნი
ქვევრ−ში ჩასაწურია.

ქარვისთვალა ყურ−ძე−ნი
საწ−ნა−ხელ−მა შე−ჭა−მა
არ და−ტო−ვეს არც ერ−თი
მე სხვა დროს რომ მეჭამა.

დაღლილებმა სუფ−რას−თან
მო−ილ−ხი−ნეს ქარ−თუ−ლად,
შრო−მა−შიც და ქე−იფ−შიც
ვაჟ−კა−ცუ−რად გართულან.

შარშანდელი ღვი−ნო სვეს,
გა−მა−სინ−ჯეს სას−მე−ლი,
ღვი−ნოს ჯობ−და, მტე−ვა−ნი,
რთველ−ში ხი−ლად საჭ−მე−ლი.