მიყ−ვარს ჩე−მი ბაგა-ბაღი,
მი−სი ეზო-კარი,
ამ კედ−ლებ−ში შე−ვი−ძი−ნე
ბევ−რი მეგობარი.
აქ ვიგრ−ძე−ნი მად−ლი−ა−ნი
სა−ქართ−ვე−ლოს და−რი,
გა−უვ−ლე−ლად მო−ვი−ა−რე
მი−სი მთა და ბარი.
ეხლა უნ−და და−ვამ−თავ−რო,
ხან ვტი−რი, ხან ვმღე−რი,
ბა−ღის ნაცვ−ლად სკო−ლი−სა−კენ
მა−ლე ჰერი-ჰერი.