ჩემი უფროსი დაიკო

ყო−ველთ−ვის წიგ−ნებს რომ უ−ზის
ჩე−მი უფ−რო−სი და−ი−კო,
თა−მაშს რო−ცა ვთხოვ,არ იმჩ−ნევს,
თით−ქოს−და ხმა ვერ გა−ი−გო.

და ა−მის მე−რეც კი უკ−ვირთ
რა−ტომ ვუ−მა−ლავ რვე−უ−ლებს,
რა−ტომ ვუ−ჯღაბ−ნი ნა−ხა−ტებს,
ფე−რე−ბით გა−მორ−ჩე−უ−ლებს.

ნე−ტავ ამ−დე−ნი წიგ−ნე−ბი
ერთ−ბა−შად გა−მო−ე−ლი−ოს,
მე−რე კი ჩემ−თან თა−მა−ში
მის გეგ−მებს გა−მო−ე−რი−ოს.

მეც მი−მიყ−ვა−ნენ სკო−ლა−ში,
ვის−წავ−ლი წიგ−ნის წა−კი−თხვას,
თა−მა−შის თხოვ−ნით და−ი−კო
მა−ლე თვი−თონ მო−მა−კი−თხავს.