სოფელი

რა კარ−გი−ა სო−ფე−ლი,-
გუ−ლის და−მატკ−ბო−ბე−ლი,
გამგ−ზავ−რე−ბას სო−ფელ−ში
სი−ხა−რუ−ლით მო−ვე−ლი.

გა−მა−ქა−ნებს მან−ქა−ნა,-
სწრა−ფი, და−უდგ−რო−მე−ლი,
-ნე−ტავ, ვინ მოგ−ვი−ვი−და,
შვი−ლიშ−ვი−ლი რო−მე−ლი?

პა−პა ე−ტყვის ბე−ბი−ას,
ჩა−ი−ცი−ნებს ულ−ვაშ−ში,
-კა−ხუ−ნა ვარ! კა−ხუ−ნა!-
მეც შევ−ძა−ხებ გულ−გაშ−ლით.

-პა−პა შენ გე−ნაც−ვა−ლოს!
შე−მო−გევ−ლოს ბე−ბი−ა!-
გულს რომ გა−მი−ხა−ლი−სებს,
მა−თი ტკბი−ლი ხმე−ბი−ა.