თანამედროვე პირველკლასელი

მინ−და ყვე−ლამ მის−მი−ნოს,
მაქვს სანდ−რი−კო სა−ხე−ლი,
გა−ვი−ზარ−დე, დავ−კაც−დი,
ა−ღა−რა ვარ ბა−ღე−ლი,
მო−ვიმ−ზა−დე წიგ−ნე−ბი,
რვე−უ−ლე−ბი ფანქ−რე−ბი,
სექ−ტემ−ბერს ვე−ლო−დე−ბი,
სკო−ლის−კენ გავ−ქან−დე−ბი.
დე−და ე−ნა ლა−მა−ზი,
ა−თას რა−მეს მი−ამ−ბობს,
ჰყვა−რე−ბი−ა ბავშ−ვე−ბი,
თურ−მე მო−ხუც ი−ა−კობს,
წე−რა კი−თხვას ვის−წავ−ლი,
გამ−რავ−ლე−ბის ტა−ბუ−ლას,
მინ−და რომ გა−ვე−ჯიბ−რო,
ჩემს საყ−ვა−რელ ბა−ბუ−ას,
პა−წა−წი−ნა ნეთ−ბუქ−საც,
მომ−ცემს მას−წავ−ლე−ბე−ლი,
სა−ი−ტე−ბის რისხ−ვა და
გავხ−დე−ბი განმ−გე−ბე−ლი.
ა−თი−ა−ნებს მი−ვი−ღებ,
ვერ მა−ჯო−ბებთ ვე−რა,
მინ−და მა−ქონ და ჩე−მით,
ა−მა−ყობ−დეს ყვე−ლა.