თეონა და ლილი

კლა−სე−ლე−ბი ა−რი−ან,
თე−ო−ნა და ლი−ლი,
თე−ო მე−ტად მარ−დი−ა,
ლი−ლის უყ−ვარს ძი−ლი.
თე−ო სპორტ−ში ვარ−ჯი−შობს,
ტა−ნი გა−ი−კა−ჟა,
ზანტ ლი−ლის კი დას−ცი−ნის,
მე−ზო−ბე−ლი ვა−ჟა.
თე−ო ად−რე ად−გე−ბა,
გა−ი−ხე−ხავს კბილ−სა,
ლი−ლი კვლავ ლო−გინ−ში−ა,
თავს ვერ ართ−მევს ძილ−სა,
გაკ−ვე−თი−ლებს ამ−ზა−დებს,
თე−ო ა−წყობს ჩან−თას.
თმებ−საც თვი−თონ ი−ვარ−ცხნის,
და ი−კე−თებს ბაბ−თას.
დე−დი−კოს ეხ−მა−რე−ბა,
უყ−ვარს უ−თო ძლი−ერ,
დე−დო−ფა−ლას აც−მევს,
შე−კე−რილს -მის მი−ერ.
ქარგ−ვაც ი−ცის და ქსო−ვაც,
გა−მო−ცხო−ბა ნამ−ცხვრის,
წა−მო ვი−თა−მა−შო−თო,
ლი−ლი ა−ღარ აც−ლის,
ა−თი−ა−ნებს აჩ−ვე−ნებს,
თე−ო მის და−ქა−ლებს,
ლი−ლი დღი−ურს მა−ლავს და
ძლივს−ღა მი−ჩან−ჩა−ლებს,
თქვენ განსაჯეთ:-რაღა სჯობს,
საქ−მე, თუ სულ ძი−ლი?
უ−კე−თე−სი ვინ ა−რის,
თე−ო−ნა თუ ლი−ლი?