ცუგა და ფისო

რო−გორც წი−ნათ, ჩვე−ნი ცუ−გა
ბევრს ა−რა−ფერს ი−თხოვს,
კუ−დის ქნე−ვით ეხ−ვე−წე−ბა
ხე−ზე ა−სულ ფი−სოს:

- ჩე−მო ფი−სოვ, ჩე−მო კარ−გო,
რად დამც−ქე−რი ხი−დან?!
ძირს ჩა−მო−დი, ყურ−ში ჩუ−მად
რა−ღაც უნ−და გი−თხრა.

მაგ−რამ ცუ−გას ჩვე−ნი ფი−სო
იც−ნობს, კარ−გად იც−ნობს.
ჰო−და, ღი−მილს ვერ ი−კა−ვებს,
ე−ცი−ნე−ბა ფი−სოს:

- ა−რა, ცუ−გავ, ძირს ჩა−მოსვ−ლას
მე ვე−რაფ−რით შევძ−ლებ.
თუ საქ−მე გაქვს, იქ−ნებ თა−ვად
ა−მობრ−ძან−დე ხე−ზე.