დათუნია დადუ  ტყეში ყველას უყვარს. ის მეტად მხიარულია და კეთილი გული აქვს. დადუ  ცდილობს, ყველას დაეხმაროს.   ამიტომაცაა,  უამრავი  მეგობარი რომ ჰყავს. 

ტყეს მთელ სიგრძეზე ნაკადული სერავს. იგი დარში მხიარულად მორაკრაკებს, მაგრამ ავდარში მოდიდდება ხოლმე  და ბრაზიანად აყვირდება. ამ დროს მის ნაპირებთან გაღმა-გამოღმა დარჩენილი ტყის ბინადრები ერთმანეთს შორიდან  უყურებენ, გამოდარებას ელოდებიან. წინა კვირას ავდრისგან გუნებაწამხდარმა ნაკადულმა კუ თანდილა გაიტაცა, დააბზრიალა  და ქვემოთ, ხრამებისკენ გააქანა. დადუს რომ არ გადაერჩინა,  ვინ იცის, თანდილას რა დაემართებოდა.

გამოდარებას საშველი არ დაადგა.  საშოვარზე წასული კურდღელი თავის ბაჭიებთან ვეღარ ბრუნდებოდა, მელაკუდა მშობლებთან ვერ მიდიოდა, შვლის ნუკრი ბიძაშვილებთან სათამაშოდ გაღმა ნაპირზე ვერ გადადიოდა...

-არა, ასე არ შეიძლება!-თქვა დადუმ,- რაღაც უნდა მოვიფიქრო.

როგორც იქნა, მზემ ღრუბლებს თავი დააღწია და ცაზე გამოღიმილდა. დადუ საქმეს შეუდგა, ნაკადულთან  დახერხილი  ფიცრები, ბაგირები, დათლილი მორები დააახვავა.

-რას აკეთებ, დადუ? -მეგობრებმა დათუნიასთან მოირბინეს. 

-დადუ ხიდს აკეთებს!-კაჭკაჭებმა ეს ამბავი მთელ ტყეს მოსდეს. 

-მერე, ჩვენ დასახმარებლად რატომ არ გვეძახის?- გაწყრნენ მელია და მგელი.

მეორე დღეს გაღმა -გამოღმა ნაპირებთან მტკიცე ბურჯებზე დამაგრებული, მაგარ ბაგირებზე გადაჭიმული და ფიცრებისგან შეკრული  ხიდი -საქანელა  მზად იყო.  ყველა ნაკადულთან შეგროვდა, ეს ამბავი რომ ეზეიმათ. 

შორეული ადგილებიდან სტუმრებიც კი მოსულიყვნენ,-ცნობისმოყვარე თახვები. მათ დადუს საჩუქარი მიართვეს, - ხის კოხტა აბრა, რომელზედაც ლამაზად ამოეკვეთათ წარწერა „დადუს ხიდი-საქანელა.“

ბულბულებმა გალობა დაიწყეს. ყველანი ხიდზე გადასასვლელად მოემზადნენ. 

-ხიდზე პირველად შენ უნდა გადახვიდე, დადუ!-დაიძახა ირემმა. 

ცნობისმოყვარე ხვლიკმა ვერ მოითმინა, დადუს წინ გაურბინა და ხიდზე ელვის სისწრაფით გადაიქროლა, წამში გაღმა ნაპირზე გაჩნდა. ტყის ბინადრებმა ამაზე ბევრი იცინეს. 

მეგობრები მთელი დღე ერთობოდნენ. ჯერ ხიდის სიმაგრე მოსინჯეს, მერე ქანაობით იჯერეს გული.  გაქანდებოდნენ-გამოქანდებოდნენ და სკუპ!-ნაკადულში ჩახტებოდნენ. თახვებსაც ძალიან მოეწონათ ხიდი-საქანელა.

დაღამდა. ყველა სახლში წავიდა. ხიდს მთვარემ გადმოხედა. 

-რა იქნება მეც რომ ვიქანაო?-გაიფიქრა მან, ჩამოიწია და საქანელა ხიდის  ბაგირზე დასკუპდა.  გაკვირვებული ნაკადული გაიტრუნა, აქამდე არასოდეს ენახა, მთვარეს ხიდობანა ეთამაშა.