მთათ მითხრეს...

მთათ მი−თხრეს: “ნუ დაგ−ვი−ვი−წყებ,
კარ−გად აგვ−ხე−დე, ჩაგვ−ხე−დე;
ჩვენ−სა−ვით ი−დეგ მტკი−ცე−და,
ვინძ−ლო ა−რო−დეს დაჰ−ბერ−დე.
ცხოვ−რე−ბა ჭი−რი−ა−ნი−ა,
ჭი−რით არ ერ−თით, ო−რი−თა,
შე−ნაც მო−გა−ცხობს ბევრს რას−მე,
არ ა−გაშ−მო−როს შმო−რი−თა.
ჩვენ დაგ−ვი−ძა−ხე მკურ−ნა−ლად,
წა−მალს მო−გაწვ−დით შო−რი−თა.
ა−თა−სი ვნა−ხეთ ვა−ე−ბა,
ას-ასჯერ რისხ−ვა ცი−და−მა:
სე−ტყვა, მე−ხი და ქარ−ბუ−ქი,
ყინ−ვა, თოვლ-ჭყაპი ღვთი−და−მა.
დიდ−მა დარდ−მა და ვა−ე−ბამ
დაგ−ვა−ზი−ა−ნა ვი−თა−მა?
ჰხე−დავთ, რომ გა−ზა−ფხულ−ზე−და
ღვა−რე−ბი მოჰ−ხეთქს მთი−და−მა.
გად−ვიგ−დე−ბი−ნებთ მა−ში−ნა
ყი−ნუ−ლის ლოდ−სა ქე−დი−თა,
თუ გუ−შინ მკვდრა−და გვსა−ხავ−დენ,
დღეს ამდ−გარ−ნი ვართ მკვდრე−თი−თა;
ბუ−ნე−ბი−სა ვართ გვირგ−ვი−ნი
შე−უ−პო−ვა−რის მკერ−დი−თა.
აგ−ვიყ−ვავ−დე−ბა გულ-მკერდი,
გავ−ფენთ ქუჩ−სა და მუ−რო−სა;
მშო−ბა−დი ძა−ლი გუ−ლი−სა
ში−გით ა−გე−ლებს უ−რო−სა;
კა−ცი სად ა−რის, მის ჩქა−მი
დად−გეს და დაიყუ−რო−სა.
გა−ნა მშო−ბელ−მა შვი−ლისთ−ვის
უნ−და რამ დაიშუ−რო−სა?
ნა−ყო−ფი გუ−ლის ბგე−რი−სა
დაგ−ვე−სა−ხე−ბა გა−რე−თა;
და−დის ზედ ა−უ−ნუსხ−ვე−ლი
ცხვა−რი და ძრო−ხა მთა−ზე−და;
არჩვ−თა, შუნ−თა და ხარ-ჯიხვთა
რქა გა−დუდ−ვი−ათ რქა−ზე−და;
კაკ−ბის, შურ−თხის და რო−ჭო−სი
ბო−ი−ნი გვიდ−გა კარ−ზე−და,
გა−სა−სუ−ქებ−ლად ლუბ-მჭლენი
აქ მო−იბრძ−ვი−ან მა−ზე−და.
სულ ჩვენს ა−ლერს−ში ა−რი−ან
ხშირ−ნი ვარსკვ−ლავ−ნი ცა−ზე−და.
მზე, მთვა−რე ვერ მო−ი−ჭირ−ვებს,
შუ−ქი არ დაგვკ−რან ფხა−ზე−და.
წი−ნათ ჩვენ გვე−ამ−ბო−რე−ბენ _
მთებს არ გასცვ−ლი−ან სხვა−ზე−და.
ხო−ლო მგზავ−რო−ბა ვერ ვი−ცით,
ჩვენ ვერ შავდ−გე−ბით გზა−ზე−და;
არც ვის უ−ქი−ვართ სი−მარ−დით,
არც ვის მოვ−წონ−ვართ ხმა−ზე−და.
გვიც−ნი−ა შე−უდრ−კე−ლო−ბა
მთას და−კე−რე−ბულს მთა−ზე−და”.