ალექსანდრე ჭავჭავაძე

Его стихов пленительная сладостъ
Пройдет веков завистливую далъ.
პუშ−კი−ნი.

მი−სი ლექ−სი შვე−ბით, ლხე−ნით
ხან მეჯ−ლის−ში მოჰფ−რინ−დე−ბა,
გულს ჩა−გეკვ−რის, ჰლა−ღობს, ჰხა−რობს,
გამ−ღე−რებს და ამ−ღერ−დე−ბა;
ხან ღონ−დე−ბა ნაზ ქალ−სა−ვით
უ−ი−მე−დო სიყ−ვა−რუ−ლით,
ხან ი−ფეთ−ქებს ჭა−ბუკ−სა−ვით
და გან−დევ−ნის სევ−დას გუ−ლით;
ხან ბუჩ−ქებ−ში მი−მა−ლუ−ლი
ჰზის მარ−ტო, ვით ი−ა−დო−ნი,
შეჰ−ყეფს სატრ−ფოს გულ−საკვ−და−ვად,
ტრფო−ბის ის−რით გა−ნა−წო−ნი;
ხან ჰრბის ვე−ლად, მარ−ტო ჰგა−ლობს
უ−დაბ−ნო−ში, ვი−თა მწი−რი,
შეჰკვ−ნესს შავ-ბედს ქვეყ−ნი−სა−სა,
ქვეყ−ნი−სათ−ვის ა−ნა−ტი−რი;
ხან დაჰ−ყუ−რებს ნაღვ−ლი−ა−ნად,
და−ფიქ−რე−ბით გოგ−ჩის ტბა−სა
და ემ−დუ−რის მწვა−ვის მოთქ−მით
და−უდგ−რო−მელ დროთ ბრუნ−ვა−სა...