ბეკეკო და ეკუნა

დღეს ე−კა−კოს ბე−კე−კუ−ნა,
მო−უყ−ვა−ნა პა−პი−კომ,
მწვა−ნე ბა−ლახს მო−ვუ−ტა−ნო,
რომ რო−გორ−მე გავ−ტიკ−ნო,
ფიქ−რობს ე−კა პა−წა−წი−ნა,
თან თვა−ლებს არ ა−შო−რებს,
დგას ბეკე−კა გა−ნა−ბუ−ლი,
მა−ტყლსავ−სე და თვალ−შა−ვა.
ხან ბა−ლა−ხით გა−აძ−ღო−ბენ,
ხან აჭ−მე−ვენ შაქ−რის კვნიტს,
ა−ბა, ხმას რად ა−მო−ი−ღებს,
გა−სუ−სუ−ლი არ სძრავს კრინტს.
უ−ხა−რი−ა ე−კა−კოს და
არ ი−შუ−რებს სა−ჩუქ−რებს,
თა−ნაც ფიქ−რობს ეს რა კარ−გი
სა−თა−მა−შო ა−ჩუ−ქეს.